نهال کاجی که دیروز آقا همزمان با هفته درختکاری غرس کردند ، معلوم نیست چندمین نهالی است که از زمان ریاست جمهوری تا رهبری کاشته اند ، اما معلوم است همه نهالهایی که در این سالهای طولانی به دست آقا غرس شده است اکنون درختان تنومندی شده اند که شاخ و برگهای زیادی دارند و هر کدام ، هوای اطراف خود را تلطیف کرده و اکسیژن آن را افزایش داده و نفس کشیدن در آن هوا را برای همگان دلنشین کرده اند .
راستی ! می شود روزی را شاهد باشیم که "آقا" ی مهربان دیگری ، نهالی را غرس کند ، بعد رو کند به همین آقا که در کنارش ایستاده و هر دو با هم و به هم لبخند بزنند و دیگران صلوات بفرستند ؟
تا آن روز ، رهبر عزیزمان چند نهال دیگر باید غرس کنند ؟
این روزنوشت همان شرح عکس صفحه اول کیهان در چهارشنبه 19 اسفند ماه 1388 است .
چهارشنبه ۱٩ اسفند ۱۳۸۸ساعت
۱۱:٥٩ ق.ظ توسط تقی دژاکام
نظرات ()
شاید آن روزهای کودکی که با ورقهای امتحانی برای خودم روزنامه ای درست می کردم که علاوه بر لوگو ، خبر و سرمقاله و طرح و جدول و قصه و مطالب دنباله دار داشت فکر نمی کردم که سرنوشت ، سر سازگاری با علاقه هایم داشته باشد و من به حرفه دوست داشتنی خبرنگاری و روزنامه نگاری وارد شوم . اکنون 26 سال از چاپ اولین شعر من در ماهنامه "کیهان فرهنگی" به مدیریت زنده یاد "حسن منتظر قائم" و سپس صفحه "صدای بال اندیشیدن" کیهان در زمان شهید "سید حسن شاهچراغی" می گذرد . درست است که در این مدت دستی در کارهای مدیریتی فرهنگی هم داشته ام ، گاهی روزنامه نگاری هم درس می دهم و کتابهای چندین ناشر معتبر را هم ویرایش کرده و می کنم ، اما همچنان به عنوان با افتخاری می نازم که می خواهم تا پایان عمر همراهم باشد : خبرنگار.
این وبلاگ، شخصی است و البته در آن بر اساس بهره ها و تجربه هایم در امور فرهنگی و رسانه ای بخصوص از آنچه در "کیهان" ِ عزیز فراگرفته ام می نویسم اما به قول مسعود کیمیایی ، در اینجا "بشدت خودم هستم" و الزاما آنچه در اینجا می آورم ، مواضع کیهان یا مراکزی که در آنجا کار کرده و می کنم نیست .
عنوان"آب و آتش" هم ، کنایه ای از همه آن چیزهایی است که به آنها علاقه دارم و بر اساس فرمان دلم قلمی می کنم از دین ، فرهنگ و سیاست و ادبیات و سینما و هنر و اجتماع و هر چیز دوست داشتنی دیگر .
پروفایل تقی دژاکام
پروفایل تقی دژاکام
